Dutch Neuroscience Meeting

– Correctie: Kit-Yi Yam doet onderzoek met muizen. Lees overal muis waar ik rat schreef! –

Een congres over hersenen in Nederland, ofwel de Dutch Neuroscience Meeting, in het verleden de Endo-Neuro-Psycho Meeting in Lunteren. Het is ieder jaar weer een leuk congres met vooral veel jonge onderzoekers. En, voor zover ik weet, zonder embargo. Deze post gaat over twee van de presentaties van vanochtend, een van de Australische Sarah Spencer en een van de Nederlandse Kit-Yi Yam. Alhoewel, erg Nederlands klinkt haar naam niet. Ze werkt als promovendus in Amsterdam. Beide presentaties gingen over de effecten van voeding in de vroege kindertijd op de hersenen.
Sarah Spencer gebruikt een diermodel voor ondervoeding en overvoeding. Ze verdeelt rattenbaby’s over verschillende rattenmoeders, zodat de ene rattenmoeder vier rattenkindjes heeft, de volgende twaalf en de laatste twintig rattenbaby’s. Je raadt het al, de baby’s die hun moeder met 3 andere baby’s delen krijgen onder andere meer dan genoeg melk en worden dik, terwijl de baby’s die hun moeder met 19 anderen moeten delen krijgen weinig melk en worden dun.
Uit Sarahs presentatie bleek dat de resultaten wat minder recht door ze zijn dan ik ze nu ga opschrijven. Er waren bijvoorbeeld nogal wat verschillen tussen mannetjes en vrouwtjes die ze niet kon verklaren. Eén van de opvallende resultaten was het gedrag van de ratten uit de grote gezinnen. Zij leken veel minder angstig dan ratten uit een normaal gezin van 12.
Ratjes houden niet van hoogte. Onderzoekers maken daar gebruik van door ratjes op een verhoging te zetten in de vorm van een liggende plus. Twee armen van de plus zijn overkapt, als ratjes daarin zitten, kunnen ze niet zien dat ze op een verhoging staan, en twee armen zijn open, waarop de ratjes wel kunnen zien dat ze op een verhoging staan. Door te meten hoeveel tijd ieder ratje in een van de overkappingen blijft zitten, krijgen onderzoekers een idee van de mate van angstigheid van ieder ratje. Het onderzoek van Sarah Spencer liet zien dat de dunne ratjes minder tijd onder de overkapping doorbrachten dan ratjes uit normale gezinnen.
De ratjes uit kleine gezinnen brachten evenveel tijd door onder de overkapping als ratjes uit normale gezinnen. De dikke ratjes waren dus niet angstiger dan normale ratjes. Ze hadden wel meer koorts na een gesimuleerde infectie. Sarah en haar medewerkers stelden de ratjes bloot aan lipopolysacchariden, stoffen waar je je behoorlijk ziek van voelt en die normaal gesproken alleen in het bloed komen na een bacteriële infectie. De verwende ratjes leken een minder goed functionerend immuunsysteem te hebben.
Kit-Yi Yam onderzoekt of gezonde voeding de effecten van stress in de vroege kindertijd kan compenseren. Dat lijkt inderdaad het geval. Kit rommelt niet met de grootte van het nest, maar met de hoeveelheid nestmateriaal die de rattenmoeders krijgen. Als je een rattenmoeder weinig nestmateriaal geeft, gaat ze steeds op zoek naar spulletjes waarmee ze haar nestje kan verbeteren. Op die manier zorgt ze niet goed voor haar baby’s, met als gevolg dat die baby’s later niet goed kunnen leren. Ze besteden bijvoorbeeld evenveel tijd aan het besnuffelen van een voorwerp dat ze al eerder besnuffeld hebben, als aan een voorwerp dat ze nog nooit besnuffeld hebben. En ze snuffelen even vaak aan een voorwerp dat eerder ook al op dezelfde plek stond, als aan een voorwerp dat op een ander plek gezet is. Normaal gesproken besnuffelt een rat een voorwerp dat hij niet kent uitgebreider dan een bekend voorwerp. Datzelfde geldt voor voorwerpen die op een andere plek staan. De ratten van gestreste moeders lijken dus niet goed te onthouden wat voor voorwerpen ze eerder al tegengekomen zijn en waar.
Dat effect is omkeerbaar door gezonde voeding. Kit gaf een deel van de ratjes van gestreste moeders voeding waarin de verhouding omgega-3:omega-6 vetzuren hoger was. Die ratjes onthielden wel welke voorwerpen ze eerder al besnuffeld hadden. Amazing, toch? Al wil ik er wel een paar kanttekeningen bij plaatsen. Ten eerste kunnen we de resultaten pas echt vertrouwen als andere onderzoekers soortgelijke effecten vinden. Ten tweede kunnen we resultaten van onderzoek onder ratjes niet zonder meer vertalen naar mensen.

Advertisements

One thought on “Dutch Neuroscience Meeting

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s